Bertrand Russell’s Philosophy of Mysticism
Analiza i Egzystencja January 1, 2025 Peer reviewed DOI: 10.18276/aie.2025.72-05 via Semantic Scholar
Summary
Bertrand Russell's writings on mysticism fall into two groups: a critique of mystical philosophy in Parmenides, Spinoza, and Hegel, and a positive concept of non-dogmatic mysticism as a spiritual attitude toward the world, involving a specific kind of contemplation and mystical emotions. This article rationally reconstructs that concept, examining its philosophical context and connections to the psychology of mystical experiences developed by William James and W. T. Stace. It offers a new perspective on Russell's early thought, revealing the complex structure and philosophical-psychological significance of his concept of mysticism.
Study at a glance
| Design | theoretical or philosophical paper |
|---|---|
| Key finding | Russell's concept of non-dogmatic mysticism, reconstructed from his early writings, has a complex structure and significant philosophical and psychological meaning linked to the psychology of mystical experiences. |
Abstract
Teksty Bertranda Russella dotyczące kwestii mistycyzmu dzielą się na dwie grupy. Pierwsza, obejmująca fragmenty Mysticism and Logic (1914), stanowi krytykę głównych tez filozofii mistycznej zawartych m.in. w pismach Parmenidesa, Spinozy i Hegla. Druga grupa składa się m.in. z fragmentów The Essence of Religion (1912) i zawiera koncepcję niedogmatycznego mistycyzmu jako duchowej postawy wobec świata, określonej specyficznym rodzajem kontemplacji i mistycznych emocji. Niniejszy artykuł stanowi racjonalną rekonstrukcję głównych założeń tej koncepcji, z uwzględnieniem jej filozoficznego kontekstu oraz powiązań ze współczesną psychologią doświadczeń mistycznych (rozwijaną w tradycji W. Jamesa i W. T. Stace’a). Artykuł wnosi nowe spojrzenie na wczesną myśl Russella, ukazując złożoną strukturę oraz filozoficzne i psychologiczne znaczenie jego koncepcji mistycyzmu.